Raadsleden mogen vragen stellen aan het College. Sterker nog, dat hoort bij hun werk. Ze controleren het bestuur, vragen informatie op en proberen boven tafel te krijgen wat er speelt.
Maar soms moet je als gewone burger zo’n serie raadsvragen twee keer lezen om te ontdekken wat er nou eigenlijk gevraagd wordt. Niet omdat de materie zo ingewikkeld is, maar omdat de vragen zorgvuldig zijn ingepakt in bestuurlijk bubbeltjesplastic.
Want stel je vooral geen duidelijke vraag als je hem ook kunt verpakken in woorden als onrust, vragen die leven, omgevingsdialoog en informeren van omwonenden, omdat die smeuïger, glibberiger en vooral doordrenkt van goed ingepakte suggesties zijn.
Je zou per ongeluk nog duidelijk kunnen maken wat je ergens van vindt.
Een safehouse in Haaren
In Haaren zijn er plannen voor een safehouse van Phase 1. Daar krijgen mensen die uit een verslaving komen tijdelijk onderdak en begeleiding om weer zelfstandig hun plaats in de samenleving te vinden.
Geen afkickkliniek dus, maar juist een tussenstation ná die fase. Van behandeling en begeleiding naar weer zelfstandig wonen en functioneren.
Het CDA Oisterwijk heeft daar vragen over gesteld aan het College. Prima. Daar zijn raadsvragen voor. Maar vraag dan ook gewoon wat je wilt weten.
Er is ‘onrust’. Maar waarover dan?
CDA Oisterwijk vraagt het College of het ermee bekend is dat de vestiging van het safehouse onrust veroorzaakt c.q. dat er vragen over leven bij bewoners van de Kerkstraat.
Nou, op zo’n moment gaan mijn persoonlijke alarmbellen dus op oranje, zo niet bloedrood. Onrust? Wat voor onrust precies? Zijn de goudvissen in de Kerkstraat gestopt met zwemmen? Is de buurtkat overspannen geraakt? Daar weidt de partij wijselijk niet over uit. Nee, liever gooien we even wat roet in het eten door fijntjes te suggereren dat er van alles mis is met zo’n opvanghuis. Want stel je voor dat je gewoon zegt wat je echt denkt: “Wij zijn bang voor overlast!” Nee joh, da’s te direct. Liever zaai je wat stiekeme twijfel. Dat is niet alleen achterbaks ten opzichte van Phase 1, maar het hitst de boel ook lekker op. Het CDA vertelt het niet.
Kennelijk is er iets aan de hand. Wat precies? Geen idee. Maar het woord onrust staat alvast genoteerd.
Dat is niet alleen onduidelijk, het is ook niet erg netjes richting Phase 1 en de mensen die daar straks mogelijk worden opgevangen.
Als bewoners concrete zorgen hebben, benoem die dan. Dan kan Phase 1 daarop reageren en kan het College uitleggen of die zorgen terecht zijn.
Dat lijkt mij eerlijker dan bestuurlijk fluisteren dat er onrust leeft en vervolgens niet vertellen waar die eigenlijk woont.
Is een vergunning nodig? Vraag dat dan gewoon
Daarna wil het CDA weten of voor de vestiging een omgevingsvergunning en een omgevingsdialoog verplicht zijn. Ook hier blijft de werkelijke bedoeling een beetje tussen de regels zweven.
Als het CDA van mening is dat voor deze vestiging een omgevingsvergunning nodig is, zeg dat dan gewoon: Volgens ons is hiervoor een omgevingsvergunning vereist omdat… Deelt het College die mening?
Klaar.
Dan weten inwoners, College én Phase 1 precies waar het CDA staat.
Nu blijft de suggestie hangen dat er misschien juridisch nog ergens een handrem te vinden is waarmee de vestiging kan worden vertraagd of tegengehouden.
Misschien bedoelt het CDA dat helemaal niet.
Maar dát is nu juist het probleem met suggestieve vragen. Als je niet zegt wat je bedoelt, gaan anderen bedenken wat je bedoelt.
En meestal zijn die gedachten minder vriendelijk dan de vraagsteller had gehoopt.
Een buurtbijeenkomst voor nieuwe buren?
En dan komt de mooiste: Het CDA vraagt wanneer de buurtbewoners worden geïnformeerd en of er al een omgevingsbijeenkomst is gepland.
Ik zie het al voor me: Er verhuist iemand naar de Kerkstraat. Gemeentehuis in lichte paniek!
Stoelen bestellen. Beamer regelen. Koffie en thee. Presentielijst bij de ingang. Een onafhankelijk gespreksleider erbij. Misschien nog een communicatieadviseur om uit te leggen dat de nieuwe buurman inderdaad de nieuwe buurman is.
En om 20.00 uur kan de omgevingsdialoog beginnen.
Natuurlijk snap ik best dat een voorziening waar meerdere mensen begeleid wonen iets anders is dan tante Annie die drie huizen verderop komt wonen. Als zo’n voorziening ruimtelijke gevolgen heeft of juridisch een andere functie betekent, kunnen vergunningen en participatie wel degelijk aan de orde zijn.
Maar stel dán die vraag.
Gaat het om de functie van het pand? Om het aantal bewoners? Om mogelijke overlast? Om strijdigheid met het omgevingsplan? Om veiligheid? Om parkeren?
Noem het.
Politiek is geen wedstrijd verhullend formuleren
Daar zit voor mij de kern. Raadsvragen zijn geen vrijblijvende invuloefening. Ze vertellen inwoners ook iets over de politieke zorgen en opvattingen van een partij.
Dus CDA: hou op met om de brei heen draaien.
Als jullie vinden dat zo’n safehouse niet in de Kerkstraat thuishoort, zeg dat dan en leg uit waarom. Als jullie vinden dat eerst een omgevingsvergunning nodig is, onderbouw dat.
Als bewoners bang zijn voor concrete overlast, benoem die zorgen.
En als jullie juist vinden dat zo’n voorziening daar prima kan functioneren, maar dat de communicatie richting de buurt beroerd is, zeg dát dan.
Allemaal duidelijker dan mysterieuze onrust opvoeren en vervolgens in het midden laten waar iedereen nu eigenlijk zo onrustig van moet worden.
Politiek wordt niet betrouwbaarder door voorzichtig om hete aardappelen heen te formuleren.
Soms helpt gewoon een ouderwetse Nederlandse zin:
Dit vinden wij. Daarom vragen wij dit.
Scheelt een hoop bestuurlijk mistgordijn. En waarschijnlijk ook een paar raadsvragen.
Disclaimer
Deze column bevat de hoogst persoonlijke, ongefilterde en wellicht tikkeltje cynische hersenspinsels van de auteur. Mocht u na het lezen hiervan spontaan de drang voelen om een omgevingsdialoog aan te vragen over de meningsuiting van de auteur, of heeft dit stuk onrust veroorzaakt bij uw huisdieren: u heeft volkomen het recht om er het uwe van te vinden. En wees gerust, voor het lezen van deze opinie was géén omgevingsvergunning vereist.
.
