Er zijn van die dossiers waarbij je denkt: dit fix je met een bak koffie, een beetje gezond verstand en iemand die gewoon even luistert. En dan heb je… het pannaveldje. Een ogenschijnlijk simpel speelplekje dat door de gemeente vakkundig is omgebouwd tot een slepend hoofdpijndossier.
Het begon voortvarend. De gemeente legde een pannaveldje aan. Overleg met de buurt? Ach, dat is meer iets voor hobbydemocraten. Het veldje lag er, de jeugd blij, iedereen tevreden voor ongeveer vijf minuten. Want al snel bleek dat het hekwerk zich uitstekend leende als percussie-instrument. Vooral in combinatie met een hockeybal. Gratis concert, elke dag. Niet iedereen zat op een abonnement te wachten.
Omwonenden trokken aan de bel. Volkomen terecht. Wat volgde was een klassiek traject: overleg. Dat leverde niets op. Dan maar mediation. Ook niets. Wat daar precies besproken is, blijft vaag, maar het had in elk geval weinig te maken met het oplossen van het probleem. Veel woorden, weinig oren.
En hier wordt het interessant, want dit circus begon niet eens toen de overlast zichtbaar werd. Jaren eerder waren er al metingen gedaan. Daaruit bleek dat de geluidsnorm gewoon werd overschreden. Geen grijs gebied, geen twijfel. Gewoon: te veel herrie. De gemeente wist dat ook. Maar besloot dat spelen belangrijker was dan regels. Een sympathiek idee, totdat je bedenkt dat die regels er niet voor de sier zijn. Handhaven? Nee joh. Alternatieven onderzoeken, zoals verplaatsen? Ook niet echt prioriteit.
Volgens de gemeente waren er zelfs meerdere deskundigen geraadpleegd. Meerdere! En die zouden allemaal hebben gezegd dat er geen oplossing was. Dat is knap, want buiten de gemeentegrenzen bestaan gewoon pannaveldjes die wél stil zijn. Bijvoorbeeld met andere materialen: betonranden of gemetselde muren die minder kabaal maken. Of, revolutionair idee: zet het ding ergens neer waar niemand er last van heeft. Maar goed, blijkbaar waren dat geen opties in dit universum.
Toen gebeurde wat je eigenlijk al zag aankomen: de inwoners waren er klaar mee en stapten naar de rechter. Niet omdat ze dat zo leuk vinden, niemand denkt: “goh, laat ik eens een rechtszaak beginnen voor de gezelligheid”, maar omdat de gemeente gewoon niets deed. Ondertussen liep de irritatie op, net als de stress. Nieuwe metingen lieten zien dat de geluidsnorm met zo’n 20 dB werd overschreden. Dat is niet een beetje meer, dat is gigantisch. Voor de liefhebber: elke 3 dB is een verdubbeling van het volume. Dus dit is geen nuanceverschil, dit is een compleet andere categorie herrie. Als die metingen kloppen, zit je zelfs in de buurt van risico’s voor gehoorschade bij de spelende jeugd. Ofwel: de meting klopt niet, of het hek is gewoon een mislukking van formaat.
De rechter moest er dus aan te pas komen niet omdat de gemeente dat zo’n goed idee vond, maar omdat bewoners geen andere uitweg meer zagen. En ja hoor, die concludeerde dat het lawaai inderdaad nogal enthousiast aanwezig was. Gevolg: veldje dicht voor balspelen.
En toen begon het echte geklungel.
Eerst kwamen er “tijdelijke maatregelen”. Die werden door bewoners weer weggehaald. Want ja, als je kinderen hebt die eindelijk eens buiten spelen, ga je niet juichen voor een dichtgetimmerd veldje. De gemeente reageerde zoals je verwacht: zwaarder geschut. Betonblokken erop. Probleem opgelost! Nou ja, behalve dan dat iedereen boos was.
Dus de blokken gingen weer weg. En als creatieve tussenstap kwam er een tijdelijk speeltoestel. Tijdelijk, uiteraard. Want structureel nadenken is blijkbaar iets voor later.
Ondertussen blijft één ding pijnlijk duidelijk: er bestaan gewoon geluidsarme pannaveldjes. Bewezen oplossingen, in allerlei varianten. Maar in plaats van daar meteen voor te kiezen, wordt er geld en energie gestoken in halfbakken lapmiddelen. Eerst een lawaaiig veldje, dan juridische kosten, dan blokkades, dan weer iets tijdelijks. Het is bijna knap hoe consequent men om de echte oplossing heen blijft lopen.
En alsof het nog niet rommelig genoeg was, veranderde ook de juridische situatie weer. De gemeente heeft inmiddels zelf erkend dat het bezwaar van de bewoners gegrond is. Met andere woorden: ze hadden dus gewoon een punt. Grote kans dat een rechterlijke uitspraak er niet eens meer komt, of al achterhaald is voordat de inkt droog is. Wat nu resteert, is de vraag of de maatregelen die de gemeente uiteindelijk neemt ook echt werken. En zo niet? Dan begint het circus gewoon opnieuw, inclusief nieuwe bezwaren, mogelijk zelfs van andere buurtbewoners die weer ergens anders last van krijgen.
Wat hier vooral zichtbaar wordt, is een patroon: de gemeente laat het regelmatig zo ver komen dat inwoners naar de rechter moeten om iets voor elkaar te krijgen. Niet omdat dat de bedoeling is, maar omdat het probleemoplossend vermogen ergens onderweg is kwijtgeraakt.
En dat is misschien nog wel het meest schrijnende. We hebben het hier niet over een snelweg, een brug of een ingewikkeld infrastructureel megaproject. We hebben het over een pannaveldje. Als je daar al niet fatsoenlijk uitkomt met een paar omwonenden, wat zegt dat dan over de dossiers die er echt toe doen?
Kortom: een simpel speelveldje is uitgegroeid tot een symbool. Niet van spelplezier, maar van bestuurlijke onhandigheid. En ergens, onder al die tijdelijke oplossingen en gemiste kansen, ligt nog steeds dezelfde simpele oplossing te wachten: zet gewoon een goed, geluidsarm pannaveldje neer op een logische plek.
Maar ja, dat zou wel erg efficiënt zijn.
Disclaimer: De inhoud kan sporen van gezond verstand bevatten. Of juist niet. Oordeelt u vooral zelf.
